Het is nu 2024 of 2025, afhankelijk van hoe je naar de kalender van haar verdriet en vreugde kijkt, maar Judy Collins is 87 jaar oud. En ze gaat nog steeds. Ze heeft een “afscheidstournee” aangekondigd, bestaande uit 50 data die tot volgend voorjaar lopen. Ze is niet van plan om te stoppen. Het label ‘afscheid’ suggereert voor haar een periode. Een moment waarop ze alles verzamelt wat ze heeft gedaan en mensen laat zien wie ze nu is met gasten aan haar zijde.
Joni Mitchell. Stefan Sondheim. Dat zijn de liedjes die haar op de kaart hebben gezet. Both Sides Now is een definitieve cover. Stuur de Clowns in is er nog zo één. Maar ze wil duetten doen met mensen met wie ze de laatste tijd niet meer heeft samengewerkt. Of ooit. De selectie omvat Richard Thompson. Bruce Cockburn. Maria Chapin Timmerman. Rosanne Cash. Sommigen kent ze al tientallen jaren. Sommigen ontmoet ze gewoon op het podium.
“Ik hou natuurlijk van Richard Thompson”, vertelde Collins aan HuffPost. Ze werkt vaak met hen samen. “En ook Mary, Rosanne, Amanda [Plucker].” Het gaat er niet om dat je het inpakt. Het gaat erom te zien wat er gebeurt als deze stemmen met elkaar in botsing komen. Ze noemt het de “Sweet Judy Blue Eyes”-tour. Een knipoog naar Crosby, Stills & Nash. Stephen Stills schreef het voor haar toen ze een romantische relatie hadden. Ze liet de titel door Stills lopen voor goedkeuring. ‘Je kunt geen auteursrecht op een titel krijgen’, zei hij tegen haar. Ze behoudt dus de naam. Ze hoopt nog steeds dat Stephen komt opdagen. Hun laatste duet vond onlangs plaats. Het deed er toe.
Haar man Louis Nelson overleed eind 2004? Nee. Eind 2024 overleed hij. Louis was de ontwerper van het monument voor Koreaanse oorlogsveteranen in D.C. Ze waren lange tijd vrienden. Stills kent Louis. Hij kent de familie. Toen ze samen “Helplessly Hoping” op het podium speelden, wendde Stills zich tot het publiek en zei: “Ze trouwde met de juiste man.” Terwijl Collins dit deed, verwerkte ze de dood van haar echtgenoot. Het moment bleef haar bij. Ze koestert het nog steeds.
Collins denkt dat ze de Betty White is onder de folkrevivalisten. Er zijn anderen. Bob Dylan. Paul McCartney. Willie Nelson. Deze artiesten blijven tientallen jaren op het goede spoor. Ze werken tot in de jaren 80 en 90. Ze blijven enthousiast over het ambacht. Is dat vreemd? Niet tegen Collins.
“Mensen die werken, houden ervan om te werken”, zegt ze. Het voelt goed om door te gaan. Zolang het lichaam het volhoudt, zal ze blijven optreden. Dat is het belangrijkste punt. Je stopt niet alleen omdat het label ‘vaarwel’ zegt. Het is slechts een fase.
Buiten het podium is Collins aan het schrijven. Het project is een boek genaamd The Voice: Singing Through the Storm. Het gaat over veerkracht. Het omvat muziek. Het gaat over het doorstaan van moeilijke tijden. Ze schrijft ook muziek voor een toneelstuk op Broadway. Er wordt gewerkt aan een duettenalbum. Het zal binnenkort verschijnen. Ze is altijd aan het werk. Het werk maakt haar blij. De afscheidstournee is dus minder een afscheid. Het is een bijeenkomst. Een kans om de stemmen uit haar jeugd te horen en de stemmen van nu. En misschien, als Stephen Stills er zin in heeft, gaat hij nog een keer aan de piano zitten.
