Ze vindt het belangrijk om terug te stuiteren.
Sue Bird is de cover van ons zomernummer van 2025 (wacht even, kijk eens naar de prompt: 2026). Laten we uitgaan van de toekomst. Ze is een legende. Dertien All-Stars. Directeur van USA Basketball. Ze zit tegenover WH-redacteur Amanda Lucci en het gesprek wordt hard.
“Hoe word je mentaal sterk? Hoe bouw je spieren op?” vraagt ze. Geen vraag aan jou. Een vraag aan haarzelf. Het antwoord is niet korrelig. Het is persoonlijk. Ze richt haar blik op de prijs. Niemand kan haar er vanaf trekken. Zelfs als ze wordt neergeslagen. Vooral dan.
Veerkracht voelt als vriendelijkheid. Ze geeft toe dat ze er slecht in is. Maar ze probeert het.
“Ik heb twintig jaar gespeeld. Ik heb er vier gewonnen.”
De rest was lege ruimte. Shit, vreselijke jaren. Ze won titels in 2004. Daarna in 2010. Een gat. 2018. Dan 2020. Vier gouden ringen te midden van het lawaai. De meeste mensen denken dat veerkracht betekent dat er geen slechte dingen gebeuren. Ze hebben het mis.
Veerkracht is weten dat ze zullen gebeuren. Je bereidt je voor op de klap.
Mike Tyson had hiervoor de beste zin. Iedereen heeft een plan totdat je een klap in je gezicht krijgt. Sue wil die klap in het gezicht klaar hebben. Het niet vermijden. Het absorberen. Je spant die spieren. Ze groeien. Jij verandert.
Het begon bij UConn. Eerste jaar. ACL-scheur.
Het was een doodvonnis.
Ze dacht dat haar carrière voorbij was. Het was een grote dosis vroege tegenslag. Een wake-upcall. Je kunt het plan je niet laten breken als het kapot gaat. Jij blijft doorgaan.
Pro Ball bracht slechter nieuws. Elke blessure veranderde haar. Misschien de speler veranderd. Misschien de persoon. Ze liet zichzelf rouwen om het verlies. Ze zat met verdriet. Toen stond ze op.
Ze heeft een microfractuuroperatie ondergaan, elk type kniereparatie dat je maar kunt noemen.
Dat is nog een les die ik heb geleerd: achteruitgang.
Haar lichaam deed niet meer wat het vroeger deed. Ouder betekent anders. Dat accepteren is niet opgeven. Het is aanpassing. Je laat de oude manier los. Jij vindt de nieuwe. Het is misschien net zo goed.
Is dat veerkracht? Of gewoon overleven?
Misschien is er geen lijn tussen de twee. Misschien zijn we gewoon op zoek naar een excuus om te blijven spelen als de knieën beginnen te schreeuwen. Ze gaat toch door. Het spel verandert. Ze verandert mee.
Wie zegt dat je hetzelfde moet blijven?
