Emmy Rossum dacht dat haar lichaam gebroken was. Of op zijn minst ingewikkeld. Ze heeft PMOS (vaak PCOS genoemd), een hormonale puinhoop waardoor zwanger worden moeilijker wordt dan nodig is. Ze probeerde het natuurlijk. Het mislukte. Ze heeft intra-uteriene inseminatie geprobeerd. Dat werkte ook niet. Tenslotte IVF. Het grote geweer.
Maar toen ze wakker werd na het ophalen van de eieren, kwamen de cijfers niet overeen met de strijd.
“Ze maakten me wakker en zeiden dat ik 72 eieren had.”
Trippie? Bizar? Ja. Maar misschien niet zo raar.
Meer eieren, minder volwassenheid
Dit is de wending die mensen vergeten. PMOS betekent niet lege eierstokken. Meestal betekent het het tegenovergestelde. Je hebt eieren. Veel van hen. Gewoon daar zitten. Onvolwassen. Wachten.
Volgens de American Medical Association hebben mensen met PMOS feitelijk meer eicellen dan de gemiddelde persoon. Het probleem? Hormonen geven ze niet op natuurlijke wijze vrij. De follikels blijven stil. Totdat je ze tijdens IVF met stimulatiemedicijnen sloeg.
Dat is wanneer dingen in de war raken. De SAFE Fertility Group merkt op dat deze eierstokken heel goed reageren op de medicijnen. Ze worden wakker. Allemaal. Ineens kijk je naar een oogst in plaats van naar een paar keuzeselecties.
Rossum noemde zichzelf een ‘superresponder’.
Kwaliteit boven kwantiteit?
Het hebben van 72 eieren klinkt als een jackpot. Totdat je je de kleine lettertjes herinnert. PMOS heeft ook invloed op de kwaliteit van eieren. De rijping kan rommelig zijn. Niet al die eieren zullen levensvatbaar zijn. Sommigen zijn misschien niet eens in staat tot bevruchting. Het is niet zomaar een telling. Het is een stapel loten met veel blanco’s.
72 is dus een groot getal. Het garandeert geen baby. Maar voor Rossum? Het is gelukt.
Haar reis was lang. Ovariumcysten van in de twintig waren ‘verzwakkend’. Ze ging door de handschoen. IVF werd de laatste stap.
Het resultaat? Een dochter in mei 2022 (eigenlijk 2021 volgens de bron). Vervolgens kreeg ze in april 2023 een zoon met haar man Sam Esmail.
De angst na de geboorte
Iedereen praat over depressie na de geboorte. Minder over angst. Het is echt. En het is gebruikelijk. Eén op de vijf vrouwen krijgt ermee te maken.
Rossum noemde haar ‘zeer intense, opdringerige gedachten’. Het is ondergediagnosticeerd. Olivia Munn zei dat het omgaan met postpartumangst moeilijker was dan de strijd tegen borstkanker. Misschien moet er meer over gesproken worden.
Maar Rossum overleefde het niet alleen. Ze verschoof.
Ondanks de angst voor een bevalling. Ondanks de lange weg ernaartoe. Op het moment dat ze haar dochter vasthield, brak de angst.
“Ik werd overvallen door kwetsbaarheid.”
Het ding dat ze in zichzelf beschermde, was nu naar buiten. Breekbaar. Blootgesteld. Er kan van alles gebeuren.
“Dit ding dat we binnenin je veilig hebben kunnen maken… bevindt zich nu buiten… en is zo kwetsbaar.”
Het was geen triomf. Niet precies. Het was overgave. Een erkenning van hoe delicaat het leven eigenlijk is als het eenmaal het heiligdom van de baarmoeder verlaat.
