Meghan en Harry zijn acht jaar geleden geworden. Huwelijk, dus. Ze hebben geen gala georganiseerd. Ze hebben de pers niet gebeld.
Ze hebben net een video gemaakt.
Meestal op Instagram Stories. De gebruikelijke verdachten waren daar. Prins Archie, zeven, en Lilibet, vier, sloten zich aan bij het koor. Het voelde onbewaakt. Echt.
19 mei was het zover. Meghan plaatste de clips. Harry houdt een citroen-vlierbessentaart vast. Bovenaan flikkeren vier hoge kaarsen. Ze zingen. Niet professioneel uiteraard. Het deuntje is ‘Happy Birthday’, hergebruikt voor ‘Happy Anniversary’.
Je kunt ze duidelijk horen. De stemmen smelten samen. Er is een duidelijke melodie in de stem van de moeder. Het Amerikaanse accent zit daar, onmiskenbaar en vertrouwd. ‘Gefeliciteerd mama,’ trillen de kinderen. Meghan voegt direct daarna haar stukje toe.
‘En papa.’
Er komt weer een clip binnen. De kinderen sporen de volwassenen naar voren. Blaas ze uit. Blaas de kaarsen uit. Gejuich volgt. Het is een klein moment. Zo klein zelfs, dat je bijna vergeet wie deze mensen zijn. Of tenminste, waar ze vroeger bekend om stonden.
“We waren pinguïns omdat ze voor altijd samen zijn.”
De uitgewisselde geschenken waren ook veelzeggend. Er kwam een beeldhouwwerk. Twee pinguïns staan samen. Meghan legde de oorsprong van de grap uit. Het verlovingsfeest jaren geleden vereiste kostuums. Iedereen moest een dierenonesie dragen. Harry en Meghan kozen voor pinguïns. Monogamie. Levenslange verbintenis. Het is een vogelding. Of een symbool ding. Moeilijk te zeggen tegenwoordig.
Ze liet ook een foto van die dag zien. Bijpassende rompertjes. Ze zien er belachelijk uit. Ze zien er ook blij uit.
Over het algemeen bewaken de Sussexes hun privéleven. Muren gaan omhoog. Foto’s gaan naar beneden. Maar niet altijd. Deze keer niet. Eerder die week viel er nog een selfie. Een kastsetting. Lilibet buigt zich voorover. Haar haar stond in brand. Letterlijk knalrood tegen een bijpassende rode pyjama. Meghan ondertitelde het: “Mama’s kleine 💜.” Eenvoudig. Huiselijk.
Waarom delen ze het nu? Misschien gewoon omdat. Misschien om ons eraan te herinneren dat ze eerst kinderen hebben en daarna prinsen.
Er stond een interview in Harper’s Bazaar van afgelopen november. Ze vertelde over werk. Hard werken. Ze hoopt dat de kinderen de waarde inzien van moedig zijn. Jonge mensen hebben iets dat oudere mensen verliezen. Onbevreesdheid. Dat denkt ze tenminste.
Het is een glibberig goed, moed.
“Ik hoop dat ze de waarde inzien.”
Ze zingen over verjaardagen. Ze dragen vogelpakken. Ze proberen een gevoel van moed over te brengen terwijl ze het grootste deel van zichzelf verbergen. Het is rommelig. Het is menselijk.
Wat is eigenlijk het nut van een pinguïn?
