Mark Burns, een in South Carolina gevestigde predikant die als spiritueel adviseur van Donald Trump fungeert, bood in een recent interview met The New Yorker een verrassende theologische verdediging van de geschiedenis van seksueel wangedrag van de voormalige president. In plaats van de beschuldigingen te ontkennen of de ernst ervan te bagatelliseren, betoogde Burns dat goddelijke vergeving de daden van Trump uit het verleden irrelevant maakt voor zijn huidige politieke legitimiteit.
Het interview, afgenomen met Isaac Chotiner, schrijver van de New Yorker*-staf, benadrukte een schril contrast tussen seculiere juridische oordelen en het religieuze raamwerk van Burns. Hoewel Trump aansprakelijk is bevonden voor het seksueel misbruiken van schrijver E. Jean Carroll en wordt beschuldigd van tientallen andere vrouwen, beweert Burns dat deze kwesties een zaak van God zijn, en niet van het electoraat of de rechtbanken.
Een theologie van onverschilligheid
De kern van Burns’ betoog berust op het idee dat alle menselijke wezens gebrekkig zijn, maar dat goddelijk oordeel de menselijke moraliteit overstijgt. Toen Chotiner opmerkte dat Burns het uitgangspunt leek te aanvaarden dat Trump deze daden had begaan, maar geloofde dat ‘God op mysterieuze manieren werkt’, breidde Burns de reikwijdte uit tot iedereen, inclusief de interviewer.
“Ik denk dat dit over ons allemaal gezegd kan worden,” antwoordde Burns. ‘Er zijn dingen die je hebt gedaan waarvan je bidt dat ze nooit een New Yorker-verhaal worden.’
Chotiner duwde terug en maakte onderscheid tussen privégebreken en publiekelijk, roofzuchtig gedrag. Hij wees erop dat hij vrouwen niet tegen hun wil had vastgegrepen, daarover had opgeschept of zich met racistische retoriek had beziggehouden. Burns reageerde door zich te beroepen op een ‘glijdende schaal’ van zonde, waarmee hij een controversiële parallel trok tussen morele tekortkomingen en burgerlijke overtredingen.
Gulzigheid gelijkstellen aan moord
De meest provocerende bewering van Burns was dat er in de ogen van God weinig onderscheid bestaat tussen kleine overtredingen en gruwelijke misdaden. Hij betoogde dat hoewel de menselijke wet moord als veel ernstiger beschouwt dan jaywalking of gulzigheid, de goddelijke wet alle zonden gelijk beschouwt.
‘Gulzigheid is net zo goed een zonde als moord’, stelde Burns, waarmee hij suggereerde dat, omdat God een ‘God van vergeving’ is, Trumps daden uit het verleden hem niet diskwalificeren van leiderschap. Dit perspectief ontkoppelt effectief morele verantwoordelijkheid van politieke consequenties, met het argument dat zolang een individu zich heeft bekeerd, zijn geschiedenis op spiritueel gebied teniet wordt gedaan.
De politieke implicatie
Burns breidde dit theologische standpunt uit naar de politieke arena en beweerde dat de Amerikaanse kiezers hun eigen oordeel al hadden geveld. Hij beweerde dat omdat Trump twee keer werd gekozen (en mogelijk een derde keer, volgens zijn aanhangers), het electoraat impliciet heeft aanvaard dat zijn verleden ‘er niet echt toe doet’.
De predikant sloot af met de nadruk op berouw boven vergelding. Hij merkte op dat Trump zich momenteel niet bezighoudt met het gedrag waarvan hij in het verleden werd beschuldigd, wat impliceert dat het huidige gedrag zwaarder weegt dan historisch wangedrag.
“Wat er wel toe doet is dit: we hebben het over het feit dat het niet uitmaakt wat president Trump in het verleden heeft gedaan, zolang hij maar berouw heeft en om vergeving heeft gevraagd”, zei Burns.
Waarom dit belangrijk is
Deze uitwisseling brengt een steeds dieper wordende kloof aan het licht tussen seculiere normen van verantwoordelijkheid en de religieuze rechtvaardigingen die door sommige politieke bondgenoten worden gebruikt. Door aanranding en laster gelijk te stellen aan ‘vraatzucht’, daagt Burns het conventionele begrip van morele hiërarchie uit. Deze formulering roept belangrijke vragen op over de rol van religieuze ideologie in de politieke verdediging, wat suggereert dat voor sommige aanhangers theologische absolutie een voldoende schild is tegen juridisch en ethisch toezicht.
Uiteindelijk onderstrepen de opmerkingen van Burns een strategie van spirituele afleiding, waarbij de focus verschuift van de ernst van de beschuldigingen naar de belofte van goddelijke genade, waardoor seculier oordeel ondergeschikt blijft aan op geloof gebaseerde validatie.
