Recent onderzoek wijst op een kritieke leemte in de zorg rondom het gebruik van populaire medicijnen voor gewichtsverlies, zoals semaglutide (Ozempic, Wegovy) en tirzepatide (Zepbound, Mounjaro): patiënten krijgen vaak geen adequate voedingsbegeleiding, wat mogelijk tot gevaarlijke tekortkomingen kan leiden. Uit een overzicht van twaalf onderzoeken is gebleken dat hoewel deze medicijnen effectief zijn in het onderdrukken van de eetlust en het bevorderen van gewichtsverlies, de focus op snelle resultaten vaak de noodzaak van een goede inname van micronutriënten overschaduwt.
Het probleem: onderdrukking van de eetlust en tekorten aan voedingsstoffen
Deze medicijnen werken door de honger te verminderen, wat betekent dat mensen van nature minder eten. Hoewel dit tot gewichtsverlies leidt, verhoogt het ook het risico op onvoldoende eiwitten, vitamines en mineralen. Uit het onderzoek, gepubliceerd in Obesity Reviews, blijkt dat bij onderzoek naar deze medicijnen zelden prioriteit wordt gegeven aan de beoordeling van de voedingswaarde, waarbij veel onderzoeken er niet in slagen de inname van essentiële voedingsstoffen door deelnemers te volgen.
Belangrijkste bevindingen:
- De calorie-inname daalde bij de deelnemers met 24% tot 39%.
- Tot 40% van het gewichtsverlies bestond uit mager weefsel, inclusief spieren.
- Slechts drie onderzoeken omvatten voedingsprofessionals.
- Voedingstekorten waren “wijdverbreid” in observationele gegevens.
Het kernprobleem is dat gewichtsverlies zelf tekorten kan veroorzaken, ongeacht de medicatie. GLP-1’s versterken dit risico echter doordat het gemakkelijker wordt om de voedselinname drastisch te verminderen zonder doelbewuste dieetplanning. Dit is niet louter een theoretische zorg; Uit het onderzoek bleek dat veel patiënten naast vet ook spiermassa verliezen, wat mogelijk gevolgen heeft voor de stofwisseling, kracht en mobiliteit.
Waarom dit ertoe doet: voorbij de schaal
De opkomst van GLP-1’s transformeert de behandeling van obesitas, maar de focus op snelle resultaten dreigt de gevolgen voor de gezondheid op de lange termijn over het hoofd te zien. Als patiënten snel afvallen zonder de juiste voeding, kunnen ze tekorten ontwikkelen aan essentiële voedingsstoffen zoals vitamine D, ijzer of B12.
Volgens Adrian Brown, PhD, RD, co-auteur van het onderzoek aan University College London, “worden medicijnen als Ozempic, Wegovy en Mounjaro nu wereldwijd gebruikt en veranderen ze de manier waarop we obesitas en diabetes type 2 behandelen… Ze zorgen voor indrukwekkend gewichtsverlies en gezondheidsresultaten, maar ze onderdrukken ook dramatisch de eetlust.”
Deze onderdrukking van de eetlust vereist een proactieve benadering van voeding om onbedoelde gevolgen voor de gezondheid te voorkomen.
Wat u kunt doen: prioriteit geven aan voeding
Deskundigen bevelen een veelzijdige strategie aan om het risico op tekortkomingen te minimaliseren:
- Professionele begeleiding: Werk samen met een geregistreerde diëtist, psycholoog en bewegingsspecialist. Uitgebreide zorg kan bijwerkingen minimaliseren, spiermassa behouden en zorgen voor een adequate inname van voedingsstoffen.
- Eiwitfocus: Geef prioriteit aan eiwitten en groenten boven verwerkte koolhydraten en suikers.
- Aanvulling (met medisch advies): Overweeg een multivitamine, maar bespreek eerst uw individuele behoeften met uw arts.
- Regelmatige lichaamsbeweging: Consistente fysieke activiteit helpt de spiermassa te behouden.
- Nutriëntenmonitoring: Laat regelmatig bloedonderzoek doen om de niveaus van vitamine D, ijzer en B12 te controleren.
De waarschuwingssignalen herkennen
Wees waakzaam voor tekenen van tekorten aan voedingsstoffen, zoals:
- Onverklaarbare vermoeidheid
- Spierzwakte
- Overmatige misselijkheid
- Haaruitval
- Nieuwe symptomen na het starten van medicatie
Deze veranderingen moeten aanleiding geven tot onmiddellijk overleg met een zorgverlener.
Concluderend: hoewel GLP-1-medicijnen aanzienlijke voordelen bieden bij het afvallen, hangt hun effectiviteit af van een verantwoorde implementatie. Het combineren van deze medicijnen met uitgebreide voedingsondersteuning is niet optioneel; het is essentieel voor veilige, duurzame resultaten. Het negeren van dit cruciale aspect loopt het risico dat een medische doorbraak een probleem voor de volksgezondheid wordt.
