Stella Yi, een onderzoeker op het gebied van de volksgezondheid aan de NYU, is de leugens die we over onze gezondheid vertellen beu. Ze legt het probleem uit voor AAPI Heritage Month. Het is niet alleen meer een stereotype. Het is een gevaarlijke blinde vlek in de Amerikaanse geneeskunde.
De mythe van de ‘modelminderheid’ zegt dat we succesvol zijn. Gezond. Laag risico. Er wordt ons verteld dat we langer leven, minder vaak sterven en betere levenskeuzes maken dan alle anderen.
Het is een gepolijste leugen.
De realiteit is lelijk. We hebben hoge aantallen lever- en galwegkanker. Vitamine D-tekort komt vaak voor. Osteoporose slaat hard toe. Borst- en baarmoederhalskanker hebben ook ons getroffen. Maar hier komt het knaller: we hebben de laagste screeningspercentages voor zaken als mammografieën en het HPV-vaccin die dit zouden kunnen voorkomen. Tijdens de pandemie hebben we een golf van haat geabsorbeerd. Onze geestelijke en lichamelijke gezondheid heeft eronder geleden. Toch keek het gezondheidszorgsysteem nauwelijks omhoog.
Waarom?
Wij zijn onzichtbaar.
De meeste gezondheidsstudies in de VS worden in het Engels gedaan. Zestig procent? Nee, 36% van ons spreekt niet goed genoeg Engels om in deze onderzoeken te worden opgenomen. Wie blijft achter? Degenen zonder diploma. Degenen zonder geld. Uiteindelijk vertegenwoordigen de gegevens alleen de rijke en goed opgeleide Aziaten, wat de mythe versterkt dat het allemaal goed met ons gaat.
Investeringen hebben ook niet geholpen. 26 jaar lang kregen Aziatische Amerikanen een schijntje –0,17% – van het klinische onderzoeksbudget van de NIH. Wij zijn de snelst groeiende demografische groep, en dat is onze maatstaf.
Dan is er het masker van aggregatie.
Ziekenhuizen en instanties gooien ‘Aziatisch’ op één hoop. Mensen uit meer dan 50 landen. Verschillende culturen, talen, genetische risico’s. Allemaal verpletterd tot één misleidend gemiddelde. Het verbergt de waarheid.
Neem hartziekten. Zuid-Aziatische en Filippijnse vrouwen snappen het. Ze krijgen het vroeg. Ze krijgen het bij een lagere BMI dan de ‘normale’ blanke bevolking. Maar artsen missen het vaak. Eén arts weigerde een A1C-screening voor een Zuid-Aziatische patiënt. Waarom? Omdat haar BMI er normaal uitzag. Ze liep sowieso gevaar. Er bestaan initiatieven als Screen at 23 om dit op te lossen, maar het bewustzijn onder de aanbieders blijft op zijn best zwak.
Hoe lossen we dit op? Het gaat niet alleen om betere medicijnen. Het gaat over betere wetenschap. We hebben onderzoekers nodig die migratie begrijpen. Die begrijpen dat mantelzorg anders werkt. Die ‘Aziatisch’ niet als een monoliet beschouwen.
Onze gezondheid is persoonlijk.
We hebben ons te lang verborgen gehouden achter positieve stereotypen. We verdienen gegevens die onze werkelijke lichamen weerspiegelen. We hebben beleid nodig dat de nuance ziet. De wetenschap heeft ons in de steek gelaten. Nu is het tijd om het in te halen.
Wat u daadwerkelijk kunt doen
Erover praten helpt. Acteren helpt meer. Als u deze kloof wilt dichten, volgen hier drie concrete stappen.
- Doe mee aan een klinische proef.
Medische richtlijnen zijn geschreven zonder ons in gedachten. Medicijndoseringen, screeningleeftijden – het is allemaal gebaseerd op blanke of andere populaties. Door mee te doen aan onderzoeken als MOSAAIC (Multi-Ethnic Observational Study of Asian American and Native Hawaiian/Pacific Islander Health), help je de regels te herschrijven. Zorg ervoor dat de normen voor ons lichaam werken.
- Vind je stam.
Steun groepen die voor ons vechten. Er is APIAHF (Asian Pacific Islander American Health Forum) voor beleid. NCAPIP (Nationale Raad van Asian Pacific Islander Professionals in Healthcare) voor professionals. Lokale organisaties bieden directe zorg en onderwijs. Wanneer onderzoek de gemeenschap betrekt, leiden wij de verandering.
- Pleidooi voor opgesplitste gegevens.
Eis dat ziekenhuizen stoppen met het zeggen van ‘Aziatisch’. Zeg Oost-Aziatisch. Zuid-Aziatisch. Zuidoost-Azië. Filipijns. De risico’s zijn verschillend. Hartziekten doodden meer Zuid-Aziatische en Filippijnse vrouwen dan Oost-Aziatische vrouwen, maar opgetelde gegevens verhullen dit feit. Steun groepen zoals de Coalition for Asian American Children and Families die aandringen op wetgeving die afzonderlijke gegevensverzameling vereist. Breek de monoliet.
Voor wie is het systeem eigenlijk bedoeld?
Stella Yi is universitair hoofddocent aan de NYU Grossman School of Population Health. Ze doet onderzoek naar voeding en cardiometabolische ziekten bij immigrantengroepen. Dit zijn haar opvattingen.
De deur staat open. Maar we moeten het zelf pushen.
